Bulimia - jak leczyć? Portret osoby chorej na Bulimię. Zaburzenia jedzenia

Autor: Agata Ruchel - Psycholog z Wrocławia.

Psycholog i Seksuolog z Wrocławia - Agata Ruchel 4.8 out of 5 based on 45 reviews.

Bulimia przyczyny. Pragnienie bycia szczupłą niewątpliwie odgrywa tu znaczenie, jednak mogą one wyzwalać czynniki takie jak  skomplikowane relacje z rodzicami i innymi ludźmi, traumatyczne zdarzenia z przeszłości, zaburzenia tożsamości i inne. Osoba z bulimią posiada bardzo niskie poczucie wartości. Oceniają siebie przez wizerunek ciała. Pojawia się tutaj uczucie żalu, rozgoryczenia, frustracji i wiecznego niezadowolenia z siebie. Chęć bycia szczupłą, podobnie jak w przypadku anoreksji, nabiera rangi obsesji. Niestety powoduje to zniszczenie życia osobistego i zawodowego. Konsekwencją tego lęku jest kompulsywne jedzenie.

Przyczyny bulimii to w większości duża zależność społeczna oraz potrzeba aprobaty społecznej. Wypełnianie oczekiwań innych oznacza bycie doskonałą. Osoba nie liczy się ze swoimi uczuciami i potrzebami. Nie akceptuje siebie, ani własnego ciała, dlatego pragnie być akceptowana przez innych. Jedzenie może przyjąć zasadę samonagradzania się w przypadku odczuwania braku wsparcia emocjonalnego ze strony osób bliskich. Podczas ataku niepohamowanego jedzenia chore mają całkowity brak poczucia kontroli. Niemożność zaprzestania jedzenia powoduje ulgę przed utrzymującym się stresem i przemęczeniem. Osoby nie są w stanie utrzymać dystansu i radzić sobie z emocjami.

W bulimii jedzenie traktowane jest jako forma zastępcza. Jednak zachowanie takie uznawane jest jako akt autodestruktycyjny, którego celem jest ukojenie uczuć. Jedzenie ma za zadanie wypełnić pustkę emocjonalną u osoby chorej na bulimię. Osoby te wykazują się ogromną trudnością w kontrolowaniu emocji oraz dużą skłonnością do depresji. Dla chorych na bulimię jedzenie jest wyuczonym sposobem radzenia sobie ze stresem i trudnymi sytuacjami. Można powiedzieć, że przez chorobę za pomocą objawów, wyraża swoje „nie”, jest to pewien rodzaj buntu osoby zaburzonej. Ciało staje się obszarem walki, a pokonanie i zmartwienie po ataku napadu żarłoczności symbolizuje bezsilność, słabość i pogardę do siebie. Jest to rodzaj autoagresji skierowanej do wewnątrz. Wymioty nabierają symbolicznego znaczenia, ponieważ wraz z nimi wyrzucane są negatywne emocje. Świadczyć to może o braku kontaktu ze sobą i z własna świadomością. Kompulsywne objadanie się może też wypełniać poczucie miłości, niezrealizowanych marzeń, pragnień i głód własnych możliwości. W trakcie napadu jedzenia osobie towarzyszy duże napięcie, niepokój, poczucie pustki, strachu i olbrzymie osamotnienie.

Anoreksja a Bulimia. Osoba cierpiąca na tą chorobę bulimii nie popada w stany apatii lub rozdrażnienia, ponieważ nie zużywa zapasów tłuszczu w mózgu i całego organizmu, dlatego może być mniej krnąbrnym człowiekiem w przeciwieństwie do anorektyka. Cykl objadania i przeczyszczania staje się organizacją dnia. Prawdopodobnie jedzenie jest tez wrogiem.
Bulimia doprowadza do zerwania więzi mimo swego posłuszeństwa i ugodowości... Liczy się z uznaniem innych i aby więzi uzyskać zabiega o sukcesy w różnych dziedzinach życia. Jednak czując do siebie niechęć, sądzi, że aby być kimś musi wykazać się wyjątkowością. Mimo, że osoba chora na bulimię sprawia wrażenie osoby towarzyskiej, to w rzeczywistości czuje się bardzo samotna. Niska samoocena i duża niestabilność emocjonalna, taka jak: słaba odporność na przygnębienia, impulsywność i zmienność nastrojów, kryją się pod pozornym uśmiechem takiej osoby. Osoba żyje w kryjącej tajemnicy, co jest powodem dużego wyczerpania emocjonalnego. Odczuwanie bezradności i niezdolności nad własnym zachowaniem jest przyczyną tej niskiej samokontroli, co tworzy w ten sposób błędne koło.

Bulimia i jej skutki. Cechą charakterystyczną dla osób chorych na bulimię jest zmienność nastrojów, reakcji i zachowań oraz słaba kontrola impulsów. Popadają w skrajne emocje, albo są przygnębione, w złym nastroju, zamykają się w sobie, unikają kontaktów z innymi, albo zachowują się całkowicie przeciwnie - pokazują radość, euforycznie cieszą się i chętnie rozmawiają z innymi. Ich niestabilności emocjonalnej towarzyszy impulsywność, która widoczna jest w gwałtownych i nagłych reakcjach. Potrafią nagle obrazić się lub wpaść w szał, mogą do tego zacząć rzucać różnymi przedmiotami. Jakieś niezadowolenie ze strony drugiej osoby, drobna krytyka lub uwaga, może w sposób natychmiastowy zmienić humor, a nawet doprowadzić do rozpaczy. Chore za wiele od siebie oczekują. Uważają, że wypełnianie oczekiwań innych to doskonałość swojej osoby. Myślą, że jest to warunek konieczny, aby były dobrze oceniane, dlatego stawiają sobie bardzo wysokie wymagania. Dlatego właśnie każdą nieprzychylną uwagę na swój temat przyjmują jako porażkę życiową. Jednak niska samoocena powoduje lekceważenie i pogardę do siebie. Czują się nic nie warte, jeśli coś im się nie powiedzie. Wielokrotnie mówią o sobie z lekceważeniem i brakiem szacunku do siebie. Tworzy się w ten sposób sprzeczność między Ja idealnym a samopoczuciem i zachowaniem.

Bulimia - jak leczyć? Pomoc w bulimii i jej leczenie polega na łączeniu terapii psychologicznej wraz z terpią dietetyczną która dodtakowo wspomaga leczenie. W przypadku występowania skutków bulimii sugeruję szybki kontakt z doświadczonym psychologiem lub psychoterapeutą, który najpierw zdiagnozuje przyczyny a potem doradzi i profesjonalnie poprowadzi cały proces leczenia.

Autorem artykułu jest Agata Ruchel Dyplomowany Psycholog z dużym doświadczeniem w Pomocy Psychologicznej.

POWIĄZANE TEMATY:

Witam Serdecznie!

agata-ruchel-psycholog-seksuolog-wroclaw-portret 200

Wyslij wiadomość

Email:
Temat:
Treść: